دلخسته

دوشنبه سی و یکم فروردین 1388

مژده مژده مژده

وبلاگ http://delkhaste-g.blogfa.com/ رو با دلنوشته های خودم آپ کردم

منتظرما

+ نوشته شده در ساعت 12:32 توسط غزل |

سه شنبه سیزدهم اسفند 1387

:::[ عزيزم، لطفا دست منو بگير ]:::

دختر کوچيک و پدرش از رو پلي ميگذشتن. پدره يه جورايي مي ترسيد، واسه همين به دخترش گفت: «عزيزم، لطفا دست منو بگير تا نيوفتي تو رودخونه.» دختر کوچيک گفت: «نه بابا، تو دستِ منو بگير..» «فرق ش چيه؟» پدر که گيج شده بود پرسيد.
«تفاوت خيلي زيادي داره» دختر کوچيک جواب داد: «اگه من دستت رُ بگيرم و اتفاقي واسه م بيوفته، امکانش هست که من دستت رُ ول کنم. اما اگه تو دست منو بگيري، من، با اطمينان، ميدونم هر اتفاقي هم که بيفوته، هيچ وقت دست منو ول نمي کني.»

در هر رابطه ي دوستي اي، ماهيت اعتماد به قيد و بندهاش نيست، به عهد و پيمان هاش هست. پس دست کسي رُ که دوست داري رُ بگير، به جاي اين که توقع داشته باشي اون دست تو رُ بگيره..

+ نوشته شده در ساعت 0:14 توسط غزل |

سه شنبه بیست و سوم مهر 1387

سخت است می نوش کسی دیگر بود

شمع شب خاموش کسی دیگر بود

با یاد کسی که دوستش می داری

یک عمر در آغوش کسی دیگر بود

+ نوشته شده در ساعت 13:4 توسط غزل |

چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386

نیمه شب با جن........(کاملا واقعی)

همه خواب بودن منم مثل شبای دیگه آروم روی تختم دراز کشیده بودمو به همه چیز فکر می کردم. تنها صدای خرو پف بچه ها بود که شنیده می شد. حدود ساعت ۳ نصف شب بود که چشمامو بستم تا بخوابم. آروم چشمامو بستم . دلهره عجیبی داشتم. ناگهان حس کردم یکی بازو هامو با دستاش گرفته.تمام بدنم خشک شده بود و هر چه می خواستم داد بزنم نمی تونستم . فقط با سر انگشتم تو نستم پشت چشماشو لمس کنم. به نظر می رسید چشمای کشیده ای داشته باشه.تنها چیزی که می گفت واژه هیسس بود و من توی دلم می گفتم بسم ا.. تا ازش راحت بشم. صورتشو به صورتم نزدیک کرده بود و منو می بوسید.تمام بدنم خشک شده بود تا این که راحت شدم. چشمامو باز کردم یه سیاهی از جلو چشمام رد شد و بعد صدای بسته شدن در اتاق اومد.........

وای شب وحشتناکی بود. ولی اولین بار نبود که اذیتم می کردن. بچه ها حرفمو باور نمی کردن تا دیشب.......

پدر بزرگ یکی از بچه های اتاق(که کتاب باز می کنه) بهش گفته بود اسم چند نفر از دخترای اتاق با این خصوصیت رو بگو. دوستم من و یکی دیگه از بچه ها رو معرفی کرده بود. تا این که دیشب دوستم به من گفت:پدر بزرگش واسم خوابی دیده و بعد کتاب زندگیمو باز کرده .گفته بوده این دختر توسط جن ها اذیت می شه. بعدش چند ایه و سفارش از پدربزرگش واسم نقل کرد تا از شرشون راحت بشم.

می دونم شاید باورت نشه ولی همین اتفاقات باعث شده در مورد جن ها کنجکاوی کنم و یه چیزایی درموردشون یاد بگیرم.حالا آرزومه با یکیشون دوست بشم

از جن هایی (البته جسارت نشه از ما بهتران) که مشتاق دوستی می باشند تقاضا می شود به وبلاگ من بیاین و درخواست دوستی بدهند

+ نوشته شده در ساعت 14:38 توسط غزل |

دوشنبه پانزدهم بهمن 1386

خاك

خاك عاشقی می داند، گريه می كند، رنج می كشد

و صبر می كند، سر به آستان مرگ می گذارد، بر شانه هايش گريه می كند

اما نمی ميرد، خاك عاشقی صبور است، بر برگ های پاييز بوسه می زند

تقدير جهان را عوض می كند، جوانه ها را بيدار، و درخت ها را خواب می كند

اما خود، هرگز نمی خوابد، خاك عاشقی صبور است، كه سال ها و سال ها

برای آسمان صبر می كند،و من، همانم، كه از خاك آمده ام

چون خاك عاشقم، و چون خاك، روزی، صبوری را هم خواهم آموخت

+ نوشته شده در ساعت 19:56 توسط غزل |

جمعه پنجم بهمن 1386

Khodaya fekr nemikardam inqadr baram sakht bashe, aslan nemifahmam chem shode. Man ke inqadr zaif naboodam. Man khaili rahat mitoonestam be khodam mosalat sham. Mage che etefaqi oftade ke inqadr beham rikhtam. Ke inqadr zendegi baram sakht shode?? Aslan nemifahmam. Shodam mesle in nini kocholoohaye ehsasati. Ahhhh az khodam badam oomade. Khaili zaif shodam va aslan fekram kar nemikone.

Pas oon eradam koosh???? Manteqam koja rafte????

Y khodaya kash mishod zendegi ro oontor ke mikhaim pish mibordim ya hadeaqal mishod bakhshhai az fekremoon va khateratemoon ro pak mikardim.

Zehnam kar nemikone. Khodaya komakam kon. Sabram ro ziad kon. Delam ro sang kon,…hamontor ke دوست داشتن ro behem amookhti. فراموش کردن ro behem biamoz

+ نوشته شده در ساعت 7:20 توسط غزل |

سه شنبه چهارم دی 1386

کاش دلی نداشتم از اول...

و اگر دلی داشتم، کاش دلداری بود...

و اگر دلداری بود، کاش دلی داشت...

و اگر دلی داشت، کاش به من می‌داد...

و اگر به من می‌داد، کاش هرگز پس نمی‌گرفت...

و اگر پس می‌گرفت، کاش از اول نمی‌داد...

و اگر از اول نمی‌داد، کاش اصلا دل نداشت...

و اگر دل نداشت، کاش دلداری نبود...

و اگر دلداری نبود، کاش دلی نداشتم از اول

+ نوشته شده در ساعت 13:27 توسط غزل |

یکشنبه دوم دی 1386

اهل دانشگاهم
روزگارم بد نيست
تك ژتوني دارم ، خرده هوشي ، سر سوزن پولي
من تريپي دارم بهتر از هر مانكن
جزوه اي پر ز زيراكس دوستان
و علومي كه در اين نزديكيست
لاي اين واحدها ، پاي آن برگ سفيد
توي پروندهء مشروطي و كسر واحد
اهل دانشگاهم
پيشه ام الافيست
گاهگاهي ميروم دانشگاه
تا كه سيمايم را استاد ببيند به كلاس
بلكه غيبت را حاضر بكند
كه ز آموزش من ، جان سالم ببرم
چه خيالي چه خيالي... ميدانم
خوب ميدانم ...
غيبتم بسيار است
حذف درس و كسريم اجباريست
من به مهماني كسري رفتم
من به پشت اندوه
من به ايوان هراساني و خواهش رفتم
رفتم از پلهء پاچه خواري بالا
تا به كوي استاد
تا به هواي نمره و استدعا
تا شب حسرت پاس كردن رفتم
نمره هاي اندك
استاد در آرزوي لحظه اي آرامش
شاگرد در آرزوي نمره اي افزايش
ياد هر درد و غم و بي پولي
تا كه شايد دل استاد به رحم بيايد
اي دريغ از يك و نيم نمرهء پر پوچ و بها
من دانشجو ام
شغل من خوش تيپيست
گوشي ام يك نوكيا
عينكم آفتابيست
در خيالم جريان دارد پول ، جريان دارد كٍيف
مد ، از طرز لباسم پيداست
چشم ها را بايد شست
پشت لنز بايد برد
كار ما نيست شناسايي لنز رنگي
كار ما شايد اينست كه در افسون عينك ، چهار چشم باشيم
پشت كافي نت اردو بزنيم
چشم بر آي دي يك دوست بدوزيم و سر كار برويم
عينكي بايد داشت
عينكي آفتابي
كه در ظهر و غروب آفتاب
روي چشم و همه دم بر سر و موي و يقه و جيب كنار شلوار
بنهيم و به همه پز بدهيم
موها را بلند بايد كرد
تا دم شانه و كتف و كمرو تا پاها
و ژلي بايد زد
كه همه برق زند تا ببرد چشم طرف
گيس ها بايد كرد
تيپ ها بايد ساخت
جور ديگر بايد گشت
كفش نوك تيز و كتاني ، گهگاه
شلوار لي گشاد ، ليزري و هم دمپا
دو سه تا سيم كارت و هندز فري و يك همراه
بيني عمل شده سر بالا
ريش لنگر صفت و هي اصلاح
اسم من دانشجو است آيا ؟ ! ...

+ نوشته شده در ساعت 10:58 توسط غزل |

یکشنبه یازدهم آذر 1386

شکست

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دوراندش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل دردآشنادیوانه است

می روم شایدفراموشت کنم

بافراموشی هم آغوشت کنم

می روم ازرفتن من شادباش

ازعذاب دیدنم آزاد باش

گرچه توتنهاترازمن می روی

آرزودارم ولی عاشق شوی

آرزودارم بفهمی دردرا

تلخی برخوردهای سرد را

+ نوشته شده در ساعت 13:12 توسط غزل |

یکشنبه یازدهم آذر 1386

+ نوشته شده در ساعت 13:10 توسط غزل |


	About Me My Blog آرشيو پست الکترونیک My Archive هفته چهارم فروردین 1388 هفته دوم اسفند 1387 هفته چهارم مهر 1387 هفته سوم اسفند 1386 هفته سوم بهمن 1386 هفته اوّل بهمن 1386 هفته اوّل دی 1386 هفته دوم آذر 1386 هفته چهارم آبان 1386 هفته سوم آبان 1386 هفته دوم آبان 1386 هفته اوّل آبان 1386 هفته چهارم مهر 1386 هفته سوم مهر 1386 هفته اوّل مهر 1386 My Categories Daily Links کامپیوتر و اینترنت(اینم یه وبلاگ دیگه از من) وبلاگ شخصی قاسم بیرانوند عشق یعنی داستانی نا تمام خدایا سرای محبت کجاست؟(خیلی با حاله) کامپیوتر و مخ استاد من سکوت دل یادگار ماندگار عشق فقط عشق خدا !!! (محمد جون) معرفت( آقا اسماعیل) به دهکد ه من خوش آمدید آرشیو پیوندهای روزانه Friends Link بهترین کد های خوب و خفن کد اهنگ وبلاگ و سایت تصاویری از اعدام قتل جنایت جک و sms و عکس و .....(وب معین جونه ) خفن ترین ها رو این جا پیدا کنید(البته کمی جنبه دار باشید) محبوب ترین وب سایت من و همه جوان های گل ایرونی طراحی حرفه ای وب سایت Design Host Domain Template By سفارش قالب داریوش قالبساز		دوشنبه سی و یکم فروردین 1388 مژده مژده مژده وبلاگ http://delkhaste-g.blogfa.com/ رو با دلنوشته های خودم آپ کردم منتظرما + نوشته شده در ساعت 12:32 توسط غزل \| سه شنبه سیزدهم اسفند 1387 :::[ عزيزم، لطفا دست منو بگير ]::: دختر کوچيک و پدرش از رو پلي ميگذشتن. پدره يه جورايي مي ترسيد، واسه همين به دخترش گفت: «عزيزم، لطفا دست منو بگير تا نيوفتي تو رودخونه.» دختر کوچيک گفت: «نه بابا، تو دستِ منو بگير..» «فرق ش چيه؟» پدر که گيج شده بود پرسيد. «تفاوت خيلي زيادي داره» دختر کوچيک جواب داد: «اگه من دستت رُ بگيرم و اتفاقي واسه م بيوفته، امکانش هست که من دستت رُ ول کنم. اما اگه تو دست منو بگيري، من، با اطمينان، ميدونم هر اتفاقي هم که بيفوته، هيچ وقت دست منو ول نمي کني.» در هر رابطه ي دوستي اي، ماهيت اعتماد به قيد و بندهاش نيست، به عهد و پيمان هاش هست. پس دست کسي رُ که دوست داري رُ بگير، به جاي اين که توقع داشته باشي اون دست تو رُ بگيره.. + نوشته شده در ساعت 0:14 توسط غزل \| سه شنبه بیست و سوم مهر 1387 سخت است می نوش کسی دیگر بود شمع شب خاموش کسی دیگر بود با یاد کسی که دوستش می داری یک عمر در آغوش کسی دیگر بود + نوشته شده در ساعت 13:4 توسط غزل \| چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386 نیمه شب با جن........(کاملا واقعی) همه خواب بودن منم مثل شبای دیگه آروم روی تختم دراز کشیده بودمو به همه چیز فکر می کردم. تنها صدای خرو پف بچه ها بود که شنیده می شد. حدود ساعت ۳ نصف شب بود که چشمامو بستم تا بخوابم. آروم چشمامو بستم . دلهره عجیبی داشتم. ناگهان حس کردم یکی بازو هامو با دستاش گرفته.تمام بدنم خشک شده بود و هر چه می خواستم داد بزنم نمی تونستم . فقط با سر انگشتم تو نستم پشت چشماشو لمس کنم. به نظر می رسید چشمای کشیده ای داشته باشه.تنها چیزی که می گفت واژه هیسس بود و من توی دلم می گفتم بسم ا.. تا ازش راحت بشم. صورتشو به صورتم نزدیک کرده بود و منو می بوسید.تمام بدنم خشک شده بود تا این که راحت شدم. چشمامو باز کردم یه سیاهی از جلو چشمام رد شد و بعد صدای بسته شدن در اتاق اومد......... وای شب وحشتناکی بود. ولی اولین بار نبود که اذیتم می کردن. بچه ها حرفمو باور نمی کردن تا دیشب....... پدر بزرگ یکی از بچه های اتاق(که کتاب باز می کنه) بهش گفته بود اسم چند نفر از دخترای اتاق با این خصوصیت رو بگو. دوستم من و یکی دیگه از بچه ها رو معرفی کرده بود. تا این که دیشب دوستم به من گفت:پدر بزرگش واسم خوابی دیده و بعد کتاب زندگیمو باز کرده .گفته بوده این دختر توسط جن ها اذیت می شه. بعدش چند ایه و سفارش از پدربزرگش واسم نقل کرد تا از شرشون راحت بشم. می دونم شاید باورت نشه ولی همین اتفاقات باعث شده در مورد جن ها کنجکاوی کنم و یه چیزایی درموردشون یاد بگیرم.حالا آرزومه با یکیشون دوست بشم از جن هایی (البته جسارت نشه از ما بهتران) که مشتاق دوستی می باشند تقاضا می شود به وبلاگ من بیاین و درخواست دوستی بدهند + نوشته شده در ساعت 14:38 توسط غزل \| دوشنبه پانزدهم بهمن 1386 خاك خاك عاشقی می داند، گريه می كند، رنج می كشد و صبر می كند، سر به آستان مرگ می گذارد، بر شانه هايش گريه می كند اما نمی ميرد، خاك عاشقی صبور است، بر برگ های پاييز بوسه می زند تقدير جهان را عوض می كند، جوانه ها را بيدار، و درخت ها را خواب می كند اما خود، هرگز نمی خوابد، خاك عاشقی صبور است، كه سال ها و سال ها برای آسمان صبر می كند،و من، همانم، كه از خاك آمده ام چون خاك عاشقم، و چون خاك، روزی، صبوری را هم خواهم آموخت + نوشته شده در ساعت 19:56 توسط غزل \| جمعه پنجم بهمن 1386 Khodaya fekr nemikardam inqadr baram sakht bashe, aslan nemifahmam chem shode. Man ke inqadr zaif naboodam. Man khaili rahat mitoonestam be khodam mosalat sham. Mage che etefaqi oftade ke inqadr beham rikhtam. Ke inqadr zendegi baram sakht shode?? Aslan nemifahmam. Shodam mesle in nini kocholoohaye ehsasati. Ahhhh az khodam badam oomade. Khaili zaif shodam va aslan fekram kar nemikone. Pas oon eradam koosh???? Manteqam koja rafte???? Y khodaya kash mishod zendegi ro oontor ke mikhaim pish mibordim ya hadeaqal mishod bakhshhai az fekremoon va khateratemoon ro pak mikardim. Zehnam kar nemikone. Khodaya komakam kon. Sabram ro ziad kon. Delam ro sang kon,…hamontor ke دوست داشتن ro behem amookhti. فراموش کردن ro behem biamoz + نوشته شده در ساعت 7:20 توسط غزل \| سه شنبه چهارم دی 1386 کاش دلی نداشتم از اول... و اگر دلی داشتم، کاش دلداری بود... و اگر دلداری بود، کاش دلی داشت... و اگر دلی داشت، کاش به من می‌داد... و اگر به من می‌داد، کاش هرگز پس نمی‌گرفت... و اگر پس می‌گرفت، کاش از اول نمی‌داد... و اگر از اول نمی‌داد، کاش اصلا دل نداشت... و اگر دل نداشت، کاش دلداری نبود... و اگر دلداری نبود، کاش دلی نداشتم از اول + نوشته شده در ساعت 13:27 توسط غزل \| یکشنبه دوم دی 1386 اهل دانشگاهم روزگارم بد نيست تك ژتوني دارم ، خرده هوشي ، سر سوزن پولي من تريپي دارم بهتر از هر مانكن جزوه اي پر ز زيراكس دوستان و علومي كه در اين نزديكيست لاي اين واحدها ، پاي آن برگ سفيد توي پروندهء مشروطي و كسر واحد اهل دانشگاهم پيشه ام الافيست گاهگاهي ميروم دانشگاه تا كه سيمايم را استاد ببيند به كلاس بلكه غيبت را حاضر بكند كه ز آموزش من ، جان سالم ببرم چه خيالي چه خيالي... ميدانم خوب ميدانم ... غيبتم بسيار است حذف درس و كسريم اجباريست من به مهماني كسري رفتم من به پشت اندوه من به ايوان هراساني و خواهش رفتم رفتم از پلهء پاچه خواري بالا تا به كوي استاد تا به هواي نمره و استدعا تا شب حسرت پاس كردن رفتم نمره هاي اندك استاد در آرزوي لحظه اي آرامش شاگرد در آرزوي نمره اي افزايش ياد هر درد و غم و بي پولي تا كه شايد دل استاد به رحم بيايد اي دريغ از يك و نيم نمرهء پر پوچ و بها من دانشجو ام شغل من خوش تيپيست گوشي ام يك نوكيا عينكم آفتابيست در خيالم جريان دارد پول ، جريان دارد كٍيف مد ، از طرز لباسم پيداست چشم ها را بايد شست پشت لنز بايد برد كار ما نيست شناسايي لنز رنگي كار ما شايد اينست كه در افسون عينك ، چهار چشم باشيم پشت كافي نت اردو بزنيم چشم بر آي دي يك دوست بدوزيم و سر كار برويم عينكي بايد داشت عينكي آفتابي كه در ظهر و غروب آفتاب روي چشم و همه دم بر سر و موي و يقه و جيب كنار شلوار بنهيم و به همه پز بدهيم موها را بلند بايد كرد تا دم شانه و كتف و كمرو تا پاها و ژلي بايد زد كه همه برق زند تا ببرد چشم طرف گيس ها بايد كرد تيپ ها بايد ساخت جور ديگر بايد گشت كفش نوك تيز و كتاني ، گهگاه شلوار لي گشاد ، ليزري و هم دمپا دو سه تا سيم كارت و هندز فري و يك همراه بيني عمل شده سر بالا ريش لنگر صفت و هي اصلاح اسم من دانشجو است آيا ؟ ! ... + نوشته شده در ساعت 10:58 توسط غزل \| یکشنبه یازدهم آذر 1386 شکست من پذیرفتم شکست خویش را پندهای عقل دوراندش را من پذیرفتم که عشق افسانه است این دل دردآشنادیوانه است می روم شایدفراموشت کنم بافراموشی هم آغوشت کنم می روم ازرفتن من شادباش ازعذاب دیدنم آزاد باش گرچه توتنهاترازمن می روی آرزودارم ولی عاشق شوی آرزودارم بفهمی دردرا تلخی برخوردهای سرد را + نوشته شده در ساعت 13:12 توسط غزل \| یکشنبه یازدهم آذر 1386 + نوشته شده در ساعت 13:10 توسط غزل \|